ارزیابی آمادگی هوازی با تردمیل
ارزیابی آمادگی هوازی با تردمیل

ارزیابی آمادگی هوازی با تردمیل

زمان مورد نیاز برای مطالعه : 2 دقیقه
3/5 - (5 امتیاز)

ارزیابی آمادگی هوازی با تردمیل

برای طراحی برنامه تمرین و بررسی اثرات برنامه تمرینی، ارزیابی آمادگی هوازی ضروری است. سنجش آمادگی هوازی، با توجه به اهداف و امکانات موجود، متفاوت است؛ ولی بیشترین آزمون های آمادگی هوازی، مبتنی بر تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی است. طبق اظهارات دکتر کوپر : حداکثر اکسیژن مصرفی، بهترین معیار ارزیابی آمادگی هوازی است؛ به همین دلیل در ادامه، دو آزمون متداول، جهت سنجش آمادگی هوازی که با استفاده از تردمیل انجام می شود، آورده شده است. توصیه می شود، در صورت داشتن مشکلات قلبی –عروقی، از اجرای چنین آزمون هایی پرهیز کنید.

1- آزمون بروس

این آزمون روی تردمیل هایی که سرعت و شیب قابل تنظیم داشته باشند، به سادگی قابل اجرا است.این آزمون در 6 تا 7 مرحله و به مدت 3 دقیقه، اجرا می شود. افزایش شدت فعالیت از یک مرحله به مرحله بعد، با افزایش سرعت و شیب، همراه است. اولین مرحله با سرعت 7/2 کیلومتر در ساعت و شیب 10% آغاز می شود؛ سپس، سرعت و شیب با نسبتی ثابت در هر مرحله اضافه می شود.در شکل صفحه بعد، میزان افزایش سرعت و شیب، مشخص شده است. عدم ادامه فعالیت روی تردمیل، به معنای پایان آزمون است.

2- آزمون بالک

آزمون بالک نیز مانند آزمون بروس است؛ زیرا، نیاز به تغییر شیب تردمیل وجود دارد؛ ولی، در این آزمون سرعت ثابت و معادل 3/5 کیلومتر در ساعت است و تنها شیب دستگاه در هر دقیقه اضافه می شود . در شروع آزمون شیب تردمیل صفر است ؛ پس از یک دقیقه ، شیب دستگاه به دو درصد میرسد و پس از هر دقیقه، یک درصد به آن افزوده می شود. هنگامی که شیب به 25 % رسید و فرد توانایی ادامه فعالیت را داشت، شیب دستگاه ثابت نگه داشته می شود (25%) و از آن لحظه به بعد،در هر دقیقه 32/0 کیلومتر در ساعت، به سرعت افزوده می شود. شکل زیر، چگونگی اجرای این آزمون را نشان می دهد.

پس از به دست آوردن زمان آزمون بروس یا بالک تا رسیدن به خستگی می توانید از جدول زیر برای برآورد حداکثر اکسیژن مصرفی، استفاده کنید :

با توجه به محاسبه حداکثر اکسیژن مصرفی، اکنون می توانید با استفاده از جدول های زیر، وضعیت آمادگی هوازی خود را مشاهده کنید.

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

go to top